Sax and the Pretty.nl

27 mrt 2016

Wat een week – Bespuugd

Geschreven door Femke, in Columns

Bach
Het bestaan van de klassiek musicus wordt behoorlijk op de proef gesteld. Je moet er nogal wat voor over hebben, voor je passie. Deze week was de verjaardag van Bach. Vroeger werd dat nog gevierd door middel van een reeks concerten -netjes in de concertzaal- maar daar komt nu geen hond meer op af. Tegenwoordig werkt het precies andersom: de musicus bezoekt het publiek. En zo struinde ik afgelopen week, gewapend en zeulend met saxofoon, lessenaar en een lading geleende fluitboekjes vol partita’s door de straten van Nijmegen, om op de 331e verjaardag van Bach overal zijn muziek te laten klinken.

Als musicus dien je dus rekening te houden met dat de concertzaal langzaamaan wordt ingeruild voor bijzondere speellocaties, men neme bijvoorbeeld een bakkerij. Daar dien je dan weer rekening te houden met een groepje jongeren in een hoek, dat verveeld op hun saucijzenbroodjes kauwt. Een van het groepje gaat ongetwijfeld haar telefoon uit haar BH vissen, om vervolgens zonder blikken of blozen de speaker op het hoogste volume te zetten -terwijl jij speelt- en het ding demonstratief in de lucht te houden, zodat er een gevecht ontstaat tussen Justin Bieber en Bach. Tegelijkertijd doet een man zijn bestelling met luidere stem dan nodig en zal halverwege zijn zin geïrriteerd jouw richting uit kijken. Niemand zal klappen. Je pakt je spullen en vertrekt.

Op bijzondere speellocaties zoals winkels in het overige segment dien je als muzikant rekening te houden met vrouwen die zich zuchtend en steunend om je heen buigen, omdat je precies voor het schap staat te spelen waar hun product ligt. Je probeert de vrouw tegemoet te komen door wat opzij te schuifelen, precies wanneer die lastige laatste regel zich aandient. De vrouw zal je uiteindelijk toch wegduwen terwijl je de laatste noot eruit perst en daarbij net niet je voortanden verliest. Een medewerkster zal je vervolgens vragen om buiten in de kou, voor de winkel te spelen en wie ben jij om dat te weigeren? Daar hou je rekening met kleine jongetjes die het muntje dat ze zojuist van hun moeder in hun handje gedrukt kregen, liever zelf willen houden en je dus een schop verkopen bij het afstaan ervan. Ondanks de kou ben je trots op je slotnoot -die kreeg je nog niet eerder zo zacht uitgespeeld- en op dat moment loopt er gehaast een man voorbij, verzonken in zijn smartphone. Hij haalt zijn neus flink op en spuugt zijn oprisping uit. De klodder landt op je linkerschoen.
Het bestaan van de klassiek musicus dezer dagen. Je wordt geschopt, geduwd, vernederd, uitgelachen en bespuugd. Hoe wij muzikanten dit overleven? Simpel. ’s Avonds, wanneer we veilig achter onze laptops zitten doen we verslag op Facebook hoe geweldig het was. We tellen onze likes, likken onze wonden en morgen is een nieuwe dag.

Reacties

  1. Anne schreef:

    Helemaal mee eens. Mooi geschreven. Als we allemaal gewoon volhouden zal de schoonheid van klassieke muziek vast weer eens ingezien worden.

  2. Chelsey schreef:

    Mooi geschreven! Ik vind het zo zonde hoe mensen zulke spontane acties niet meer kunnen waarderen. En dat jullie dan ook nog eens zo behandeld worden. Belachelijk!

  3. Leuke post ! Maar wat vreselijk dat dit gebeurt …

  4. Joyce rdt schreef:

    Mooi geschreven, maar ik vind het wel heel naar hoe mensen reageren :(. Liefs.x

  5. Rosa schreef:

    Mensen van tegenwoordig… vergeten het moois te zien op deze planeet!

  6. DownTownSofie schreef:

    Echt een heel ‘leuk’ beschreven artikel. Los van het feit dat het natuurlijk echt niet fijn is om zo behandeld te worden moet ik zeggen dat ik het echt knap vind dat je het toch zo met een lach oppakt en verder gaat. Er zijn genoeg mensen die na dit verhaal nooit meer op straat zouden spelen. Keep going! 🙂

Laat een reactie achter